رفیق بزرگوار، سلطانعلی کشتمند!
اینک پس از دهه های پیهم همراهی، رفاقت و همرزمی، هنگام وداع فرا می رسد، هنگامی که بایستی رخت سفر بربست و لحظۀ غم انگیز جدایی را تجربه کرد. در عمر انسانها، چنین لحظهای اگر با شصت سال همبستگی، همراهی و همسویی، شصت سال باور مشترک، آرزوی مشترک، وفاداری به مردم و وطن مشترک همراه باشد، تجربهای نیست که همیشه و همهجا آزموده شود.
نویسندگان این سطرهای اندوهناک اما آن را با شما آزمودند.
شما برازندهترین مروج این باور مشترک و شکلدهندۀ روان چند نسل بودید. فهم بزرگ سیاسی و فرهنگی شما، پیگیری شما در پخش آگاهی سیاسی، در تبیین ریشههای اجتماعی جنبش چپ، در شکلبندی مفهوم و محتوای این جنبش مترقی، همان تجربهای بود که از شما شخصیتی بیهمتا ساخت و همراهی شصت سالۀ ما را نیز ممکن کرد.
از «راه ها و وسایل» تا «طرح قانون اساسی» برای نخستین جمهوری تاریخ افغانستان، از «خطاب به مردم» در این دوران تا طرحها و برنامههای رشد اقتصادی میهن ما و چند جلد خاطرات راهگشا برای آیندگان، رد پای شما را در اساسیترین لحظات زندگی سیاسی و آگاهی سیاسی مردم ما انکارناپذیر ساخت و نام شما را برای همیشه با جنبش عدالتخواهانۀ مردم ما، با آرزوی برادری اقوام و هویتهای آن و با مطالبه ی برابری حقوق و امکانات برای همه، گره زد.
یک زندگی برای بیشتر از این کفاف نمیدهد.
ادامۀ این تلاش فکری در دست آیندگان است. آنها از شما خواهند آموخت و از شکستهای مشترک ما نیز.
جنبشی را که شما در کنار رفیق ببرک کارمل و در همسویی با دهها یار ترقیخواه و دادگستر بنیان گذاشتید، صفحهای استثنایی را در تاریخ این کشور رقم زد و افغانستان را از قرون وسطا به جهان مدرن، به جهان شهروندان آزادِ محکوم به پیشرفت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی گذر داد.
ما باور داریم که تاریخ آیندۀ افغانستان، نیروهای سیاسی دادخواه آیندۀ کشور، به شما و همرزمانتان با رأفت ، عدالت و تأملی خواهند اندیشید که شما سزاوار آنها بودید.
سالهای رفته، سالهای همراهی بیشائبۀ شما با ما، روزگاری بود که شما تجربۀ یک زندگی پُربار را در اختیار ما گذاشتید، در کنار رفیق نوراحمدنور، نگذاشتید گذر عمر و بیماری، شما را از اندیشیدن برای وطن باز دارد و از سرنوشت غمانگیز کنونی آن دور سازد. سهم شما در تدوین اسناد بنیادی نهضت میهنی دموکراسی و ترقی افغانستان اساسی و سازنده بود.
لحظات جدایی از شما، لحظات اندوهباری است. خاطرۀ تابناک شما به عنوان رفیقی فرهیخته، دلسوز، آگاه و مبارز، تا آخرین روزهای عمر ما، در این روانهای رنجور خواهد درخشید.
یاران قدیم شما
نجم کاویانی، داوود رزمیار، طاهرشاه پیکارگر، آدینه سنگین، ولی زیارمل، احسان واصل، اسد کشتمند و فهیم ادا
