پیام «تنظیم نسل نو هزاره» بمناسبت مراسم یادبود زنده یاد کشتمند بزرگ توسط رضا واثق در لندن به خوانش گرفته شد.
الهی ملک و ماوا پر سکون باد
رخ این بوم و بر بی اشک و خون باد
چو‌ نوروز آید و فصلِ بهاران
مزار کشتمندان لاله گون باد
«حضار محترم، نخست درگذشت صدر اعظم اسبق جلالتمآب سلطانعلی کشتمند، شهریار کامگار، فرزند فداکار و شخصیت خردمندِ سرزمین آبایی خویش را به شما خواهران و برادران عزیز، هموطنان شریف افغانستان و خانواده محترم و معزز آن بزرگ مرد تاریخ معاصر، تسلیت عرض مینماییم.
همیهنان عزیز، همه تان بخوبی میدانید که ما هزاره های پاکستان کم و بیش صد و چهل سال است که از سرزمین آبایی خویش مجبور به ترک وطن شده ایم و در شبه قاره هند و پاکستان امروزی با غرور و سربلندی مثل هرشهروند دیگر زندگی میکنیم و در این سرزمین از همه حقوق و مزایای شهروندی برخورداریم. و در تمام صفوف و میادین، چه در ارتش، چه در ادارات دولتی و چه در احزاب سیاسی به درجات عالی و چشم گیر حضور داریم.
منباب مثال، جنرال موسی خان هزاره که در نخستین آیام جوانی از افغانستان یعنی از آغوش میهن و ماوای مادری اش مجبور به ترک وطن شده بود، در این کشور از سپاهی به سپهسالاری و از جوانی به جنرالی رسید و از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۶ فرمانده کل ارتش پاکستان بود و در جنگ ۱۹۶۵ پاکستان و هند بعنوان نماد همبستگی و شجاعت شناخته شد. و اما متاسفانه، در همان دوران سرنوشت هزاره در افغانستان، نه به جنرالی بلکه به جوالی گری گرِه خورده بود و هزاره یکی از محروم ترین طبقه مردمِ سرزمین خویش قرار گرفته بود. و از ورود در دانشگاه ها در بخش حقوق و نظامی محروم بود.
آری درست است که ما نسلها از سرزمین آبایی خویش دوریم و از آغوش گرم وطن آبایی محرومیم، اما جویبارِ عشق وطن دوستی در رگ رگِ ما هنوز جاریست و جاری خواهد ماند و از همین جاست که ما باور داریم که؛
من نمیگویم که این یا آن ستان است میهنم
سرزمینیکه در آن عشق است، آنست میهنم
من سخن از میهنی دارم که در هر نقطه اش
اهلِ دل هستند یعنی دلستان است میهنم
میهنم آنجاست، کانجا رنگ‌ها معیار نیست
آدمیت محور است و نوعیت در کار نیست
دلگیر از سُرخ و سپیدم، سیرم از زرد و سیاه
فارغ از تبعیض و از وهم و گمان است میهنم
بنابراین، بنظر ما محبوبیت، برجستگی و ویژگی کشتمند فقید هم در همین بود و هست که او عقاب بلند پروازی بود که جهان را ازمرز و بوم منطقه ی، قومی، لسانی و مذهبی فرا تر دید و فرا تر بال و پر زد. و در نتیجه نقش مهم‌ و ارزشمندی در راهٔ عدالت اجتماعی، برابری انسان‌ها و آزادی و دموکراسی ایفا نمود و صادقانه تلاش ورزید که افغانستان کشور امن، مترقی و عزتمند برای تمام شهروندانِ برابر و باهم برادر باشد. و او درین راه همچون کوه پامیر همیشه استوار ماند و همچون دشت بکوا صبور و همچون رودِ هلمند بیقرار.
با درد و دریغ که دیگر آن فقید فرزانه ی وطن در میان ما نیست اما خوشبختانه افکار انسان دوستانه و رهنمود های مدبرانه او برای تحقق یک جامعه انسانی در افغانستان رنجدیده برای همیشه، به یاد ها ماندگار و به دل ها جاویدانه و در تاریخ بینظیر خواهد ماند.
راهش پُر رهرو باد و یادش گرامی»